Koudum

Predikant

Waarschijnlijk hebt u dat ook. Of komt het u bekend voor. Zoiets van "Mijn problemen zijn het grootst, het zwaarst, het meest moeizame dat er is". 

Zo lijkt het inderdaad, maar dan de werkelijkheid. Hoe anders is die wel niet. Graag maak ik u deelgenoot van het volgende waargebeurde verhaal. In een van mijn vorige activiteiten, ik volgde een clowns opleiding, ontmoette ik een man, medecursist. Hij vertelde mij dat de zorgen van het leven zwaar op hem drukten. Het was als een loden last. "En", zo ging hij zijn verhaal verder, "het is niet eerlijk dat anderen het veel makkelijker in hun leven hadden dan ik". Hierbij keek hij zeer verbeten in het rond en mij nadrukkelijk recht in de ogen. Duidelijk met een blijk van "knappe vent als je hierop een antwoord hebt". Dat had ik op dat moment dus even niet. Komt wel eens voor.

Tijdens het verdere gesprek hierover kreeg hij een gigantisch goede ingeving zoals hij het zelf noemde. Het was een uniek en grandioos idee. "Ja een meesterlijke zet mag ik wel zeggen", zei hij.

"Ik ga al mijn vrienden en bekenden uitnodigen . Het moest, hoe dan ook een probleem-uitwisselings-party worden. Zo gezegd, zo gedaan. Hij schreef ze dat als ze onderling hun problemen uitwisselden het ieder beter zou gaan. De vrienden gaven, op een enkeling na, gehoor aan zijn oproep.

En een ieder "pakte zijn probleem uit". Het was verbijsterend te ontdekken dat mensen van wie je dacht dat ze bij je bekend waren, dat zij en vooral hoe zij gebukt gingen onder problemen en zorgen.

In Twente waar ik geboortig vandaan kom zeggen ze dan "Ie kiek mekoar wa veur n' kop, moar nich in n' krop". Dat wil zoveel zeggen als je ziet de buitenkant wel, maar wat er binnenin zit dat blijft onduidelijk en geheim. Er werd aandachtig geluisterd naar wat de ander vertelde, hoe die het beleefde.

En weet u, een goede gedachte komt nooit alleen. Echt niet. Er werd een tweede goede gedachte geboren. Iemand zei als we nou eens de problemen opschrijven, op een stapel leggen. Ieder kan dan aan het einde van het feest, het was tenslotte een party, een probleem mee naar huis nemen. En de keus moet dan zijn dat het gemakkelijkste is om op te lossen. Iedereen vond het een goede gedachte en besloten werd om het ten uitvoer te brengen. Ieder ging naar de stapel aan het einde van de avond, ze namen er een briefje uit en bestudeerden het. Het gekozen briefje werd terug gelegd en een ander werd uit de stapel genomen. Hetzelfde ritueel herhaalde zich een keer of wat.

En aan het einde van de avond had ieder een passend iets voor zichzelf gevonden. Maar welk probleem werd door een ieder gekozen ?

Kijk dat was nu een interessant gegeven. Het bleek dat ieder zijn eigen probleem had uitgezocht. Dat was bij nader inzien toch gemakkelijker dan een probleem van een ander op te lossen.

Misschien is het een optie als het ons te moeilijk lijkt te worden. Kijk naar de problemen van een ander en realiseert u zich dat die problemen vele malen moeilijker zijn dan uw probleem. Dan kan het zo zijn dat het probleem smelt als sneeuw voor de zon. Dan wordt het lente en dient een nieuwe tijd zich aan. Een tijd vol nieuwe kansen, nieuw leven en een tijd vol uitzicht. En zoals zo vaak bleek ook nu weer dat het gras bij de buren niet altijd groener is. Ook niet in de frisse en nog zo jonge lente van 2012.

Herman H. Klinkvis