Verenigingen & Stichtingen
 

Zomer 2005

Het verhaal gaat over een gebeurtenis in de zomer van 2005.

 

 

Dit verhaal gaat over een speciale gebeurtenis op de boerderij van Bert en Karin Dijkstra in Molkwerum.

Omdat mijn vriendin in haar vrije tijd ook op de Friese paarden van Dijkstra senior rijdt, was ik ook regelmatig op de boerderij te vinden. Natuurlijk letten wij op alles wat er in en om de boerderij leeft. Maar voor ons was er nog een vraag. Broedt er nu wel of niet een kerkuil in de boerderij?

Volgens de boerin was er soms wel een kerkuil aanwezig. Zij zagen hem dan vliegen in de nok. Op de hooizolder lagen ook wel enkele braakballen, maar bij controle bleek de nestkast nog steeds onbewoond. Het was voor ons nog steeds niet duidelijk of het om een enkeling of om een paar zou gaan.

Zelf dachten wij dat het om een gastuil zou gaan uit de boerderij van Draaier en we lieten het verder rusten.

In 2005 werd het bekend dat de boerderij gesloopt zou worden om plaats te maken voor een moderne woning. Natuurlijk kwam bij ons weer de vraag boven hoe het zat met de kerkuil.

Er werd besloten om Willem Louwsma om raad te vragen en dhr. Louwsma heeft de nestkast gecontroleerd en weggehaald.

 

De sloop kon beginnen.

In juli is het sloopbedrijf begonnen met het slopen van de boerderij en zij konden rekenen op veel publiek. Na twee dagen slopen kreeg boerin Karin de schrik van haar leven. Zij hoorde gekrijs uit de nok van de boerderij en er werd alarm geslagen. Er waren blijkbaar wel jonge kerkuilen in de boerderij.

De sloop was inmiddels niet meer te keren. De kuikens zaten waarschijnlijk in de buis van het hooikanon en deze kon elk moment naar beneden vallen.

Er werd besloten de buis voorzichtig met de kraan los te maken. Zwager Sibbele en Karin hielden de wacht en hoopten op een klein wondertje.

De buis kwam los en viel op de grond en tot hun grote verbazing waren alle jongen ongedeerd. Maar wat moesten wij nu met vier bijna volgroeide uilskuikens?

Ondertussen hadden de kuikens niet over publiek te klagen.

Het verhaal ging als een lopend vuurtje door het dorp en al snel was het druk op de boerderij. Familie, kennissen, vriendjes en vriendinnetjes, iedereen wilde wel eens een uil van dichtbij bekijken.

Zoiets maak je niet vaak mee en mijn vriendin was ook al snel paraat,want zij wilde alles meemaken.

?s Avonds kwam Willem Louwsma om een nieuw nestplaats voor de vogels te zoeken.

Volgens Louwsma was de kapschuur naast de boerderij voor de oudervogels bekend terrein.

Hij stelde voor om de kuikens boven op een lege silo in de nestkast te plaatsen.

De ouders zouden dan wel op het gekrijs van de hongerige kuikens afkomen.

Het plan was goed, maar ik vroeg me af of het zou werken.

Eerst werden de kuikens nog gewogen en kregen ze een ring om de poot.

De kinderen van Bert en Karin wilden de kuikens graag hun eigen naam geven.

Vervolgens werden Emma ,Sanne,Vera en Mare in de nestkast geplaatst

en was het afwachten of het plan zou lukken.

Jullie willen het misschien niet geloven, maar toen Karin een paar dagen later in de nestkast keek waren alle jongen nog springlevend.

De ouders hadden de opvoedtaak weer op zich genomen.

Een paar weken later zagen Bert en Karin dat de uilen hun vliegkunsten aan het beoefenen waren in de kapschuur. Voor zover wij weten zijn alle kuikens uitgevlogen

en vliegen Emma ,Sanne ,Vera en Mare nog om in het Friese land!

 

Doede de Boer